2 கொரிந்தியர் 4:7 — பாத்திரம் உடையும்போதும், வெளிச்சம் இன்னும் ஒளிரும்

“இந்த மகத்துவமான வல்லமை நம்மில் உண்டானதல்ல, தேவனால் உண்டானது என்று விளங்கும்படி, இந்தப் பொக்கிஷத்தை மண்பாண்டங்களில் பெற்றிருக்கிறோம்.”
— 2 கொரிந்தியர் 4:7

ஒரு குயவனின் பட்டறையில் இருக்கும் ஒரு மண்பானையை நினைத்துப்பாருங்க. அது முழுமையா இருக்கும்போது, அதற்கு ஒரு தெளிவான நோக்கம் இருக்கு. அது தண்ணீரை சுமக்க முடியும். தானியத்தை வைக்க முடியும். மதிப்புள்ள ஒன்னை பாதுகாக்க முடியும். யாராவது அதை எடுத்து, நிரப்பி, சுமந்து, பயன்படுத்தலாம்.

ஆனா இப்போ அதே பாத்திரம் விரிசல் விட்டதா நினைத்துப்பாருங்க. பிறகு இன்னும் ஒரு விரிசல். மறைக்க முடியாத அளவுக்கு சேதம் ஆகும்வரை. தண்ணீர் ஒழுகுது. அதோட முதல் பயன் பாதிக்கப்பட்டதுபோல் தெரியுது. ஒரு காலத்தில் மதிப்புள்ளதா தோன்றியது, இப்போ வீணானதா தோன்றலாம்.

பாத்திரத்தின் நிலையை மட்டும் பார்க்கிற ஒருவர் சொல்லலாம்: “அதை தூக்கி எறியுங்க. அது உடைஞ்சுபோச்சு.”

சில நேரம், மனுஷங்க தங்களைத் தாங்களே அப்படித்தான் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறார்கள். வாழ்க்கை அவங்களை உடைச்சிருக்கு. ஒரு துரோகம் ஒரு விரிசலா மாறியிருக்கு. ஒரு நிராகரிப்பு இன்னொரு விரிசல். ஒரு தோல்வி இன்னொரு அடையாளத்தை விட்டுச்சென்றது. தனிமையின் ஒரு காலம் இன்னொன்னை உடைச்சது. நடக்காத ஒரு கனவு இன்னொரு பிளவை விட்டுச்சென்றது. வருஷங்களுக்கு முன்னாடி சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகள் இன்னும் மண்ணுக்குள் ஓடுற கோடுகளாக இருக்கு.

இறுதியில், அவங்க தங்களைத் தாங்களே பார்த்து யோசிக்கிறார்கள்: “இப்போ என்னால தேவன் என்ன செய்ய முடியும்?”

ஆனா வேதம் பாத்திரத்தைப் பார்க்க முற்றிலும் வேற ஒரு வழியைத் தருது.

பாத்திரமே பொக்கிஷம் என்று பைபிள் ஒருபோதும் சொல்லல

பவுல் 2 கொரிந்தியர் 4:7-ல் “இந்தப் பொக்கிஷத்தை மண்பாண்டங்களில் பெற்றிருக்கிறோம்” என்று எழுதுகிறார். அது எல்லாத்தையும் மாத்திடுது. பானையே பொக்கிஷம் இல்ல. தேவன் அந்த பானைக்குள் வச்சதுதான் பொக்கிஷம்.

சுத்தியிருக்கிற வசனங்களில், இயேசு கிறிஸ்துவில் வெளிப்பட்ட தேவனுடைய மகிமையின் ஞானத்தின் ஒளியைப் பற்றி பவுல் பேசிக்கிட்டிருந்தார். பிறகு இந்த அசாதாரண சுவிசேஷ பொக்கிஷத்தை சுமக்கும் மனுஷர்களை, சாதாரண மண்பாண்டங்களுடன் அவர் வேண்டுமென்றே ஒப்பிடுகிறார். ஏன்? முடிவைப் பார்க்கிற யாரும் அந்த மகத்துவம் பாத்திரத்திலிருந்து வந்ததுன்னு முடிவு செய்ய முடியாதபடிக்கு.

பவுல் அதற்கான காரணத்தை நேரடியா சொல்லுறார்: “…இந்த மகத்துவமான வல்லமை நம்மில் உண்டானதல்ல, தேவனால் உண்டானது என்று விளங்கும்படி.”

தேவன் அசாதாரண பொக்கிஷத்தை சாதாரண பாத்திரங்களுக்குள் வைக்கிறார். பலவீனமான பாத்திரங்கள். எல்லைக்குட்பட்ட பாத்திரங்கள். காயப்படக்கூடிய பாத்திரங்கள். சில நேரம், ஆழமா உடைந்த பாத்திரங்கள் கூட.

பொக்கிஷத்தைப் பார்க்காம பாத்திரத்தையே நீ நியாயம் தீர்த்துக்கிட்டிருக்கலாம்

உடைந்த நிலை நம்ம பயனை நாம கேள்விக்குள் ஆக்குற தருணங்கள் இருக்கு. நீ நினைக்கலாம்: “நான் முன்னாடி பலமா இருந்தேன்.” “நான் நல்ல முடிவுகள் எடுத்திருக்கணும்.” “இப்போதைக்கு என் வாழ்க்கை வேறா இருக்கணும்.” “எனக்கு என்ன நடந்ததுன்னு மக்களுக்குத் தெரியும்.” “எனக்கு ரொம்ப தழும்புகள் இருக்கு.” “நான் ரொம்ப அதிகமா தோற்றுட்டேன்.”

ஆனா நீ விரிசல்களை மட்டும் இவ்ளோ தீவிரமா பாத்துக்கிட்டு, பாத்திரத்துக்குள் என்ன இருக்குன்னு மறந்துட்டிருக்கலாம். உன் நம்பிக்கை ஒருபோதும் ஒரு குறையில்லாத பாத்திரத்திலிருந்து வர வேண்டியதில்ல. வல்லமை தேவனுக்குச் சொந்தம். பொக்கிஷம் தேவனுக்குச் சொந்தம். மகிமை தேவனுக்குச் சொந்தம். அதனால விரிசல்கள் தானாகவே பாத்திரத்தை அவரோட பொக்கிஷத்தை சுமக்கிறதிலிருந்து தகுதியீனமாக்காது.

ஒளியால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு உடைந்த பாத்திரத்தில் ஒரு அற்புதமான விஷயம் இருக்கு

ஒரு இருட்டு அறையில் இரண்டு மண்பானைகளை நினைத்துப்பாருங்க. ஒன்னு முழுசா சேதமில்லாம இருக்கு. இன்னொன்னு விரிசல்களால் மூடப்பட்டிருக்கு. இப்போ இரண்டுக்குள்ளும் ஒரு பிரகாசமான ஒளியை வையுங்க.

சேதமில்லாத பாத்திரம் ஒளியை உள்ளே வச்சிருக்கும், ஆனா வெளிய ரொம்பவே குறைவா தெரியும். பிறகு உடைந்த பாத்திரத்தைப் பாருங்க. திடீரென்று ஒவ்வொரு விரிசலும் பிரகாசமாகுது. முன்னாடி சேதமா தோன்றின இடங்கள்ல ஒளி தெரியுது. விரிசல்கள் மறைஞ்சுபோகல. ஆனா ஒளி அந்தப் படத்துக்குள் வரும்போது, நீ பார்க்கிற ஒன்றின் அர்த்தமே மாறுது.

பாத்திரம் அழிந்துபோச்சுன்னு காட்டுன தெரியுற அதே இடம், இப்போ ஏதோ அழகான ஒன்னு பார்க்கிற இடமா மாறுது. இது ஒரு உதாரணம் மட்டும், பவுலோட உருவகத்தின் நேரடி அர்த்தமல்ல. ஆனா அது நமக்கு ஒரு வேதாகம உண்மையை அழகா காட்டுது:

பவுல் ஒரு வசதியான வாழ்க்கையைப் பற்றி பேசல

அடுத்த வசனங்கள் இந்த செய்தியை இன்னும் பலமாக்குது. பவுலும் அவரோட சக ஊழியர்களும் அனுபவித்ததை பவுல் தொடர்ந்து விவரிக்கிறார்: அவர்கள் நெருக்கப்பட்டார்கள், ஆனா நொருங்கிப்போகவில்ல. குழப்பமடைந்தார்கள், ஆனா நம்பிக்கை இல்லாமல் போகவில்ல. துன்பப்படுத்தப்பட்டார்கள், ஆனா கைவிடப்படவில்ல. விழுத்தப்பட்டார்கள், ஆனா அழிந்துபோகவில்ல.

அது முக்கியம். பவுல் துன்பமே தொடாத ஒரு வசதியான வாழ்க்கையிலிருந்து “மண்பாண்டங்களைப்” பற்றி எழுதல. அவருக்கு அழுத்தம் தெரிந்திருந்தது. நிராகரிப்பு தெரிந்திருந்தது. துன்பம் தெரிந்திருந்தது. பலவீனம் தெரிந்திருந்தது. விழுத்தப்படுவது என்றால் என்னன்னு தெரிந்திருந்தது. ஆனாலும் பொக்கிஷம் அப்படியே இருந்தது.

உன் விரிசல்கள் உன் சாட்சியின் ஒரு பகுதியா மாறலாம்

சில நேரம் நம்ம கதையின் மினுக்கமான பகுதிகளை மட்டும் தேவன் பயன்படுத்தணும்னு நாம விரும்புறோம். நம்ம வெற்றிகளை பயன்படுத்தி நம்ம தோல்விகளை மறைக்கச் சொல்லுறோம். நம்ம பலத்த பயன்படுத்தி நம்ம பலவீனத்த மறைக்கச் சொல்லுறோம். நாம உண்மையா தெரிந்த அதிகாரங்களை பயன்படுத்தி, நாம உடைஞ்சுபோன பக்கங்களை கிழிச்சுவிடச் சொல்லுறோம்.

ஆனா நடக்கவே கூடாதுன்னு நாம நினைச்ச பகுதிகளை தேவன் மீட்கமுடியும். இதன் அர்த்தம், உன்னை உடைச்ச எல்லாமே நல்லது அப்படி இல்ல. துரோகம் நல்லதா ஆகல, ஏன்னா தேவன் பிறகு உன்னை மீட்டதனால. துன்புறுத்தல் நல்லதா ஆகல், ஏன்னா யாராவது இறுதியில ஒரு சாட்சியை வளர்த்துக்கிட்டதனால. பாவம் நீதியா ஆகல, ஏன்னா தேவன் ஒருவரை மீட்க போதுமான கிருபை உள்ளவராக இருக்கிறதனால. உடைந்த நிலையே பொக்கிஷம் இல்ல.

உடைந்ததை மீட்கிறவர் தேவனே.

யோசேப்பு இறுதியில் தனக்கு விரோதமா செய்யப்பட்ட தீமையைப் பார்த்து, தன்னை தீங்கு செய்தவர்கள் ஒருபோதும் நோக்கமா வைக்காத ஒன்னை தேவன் நிறைவேற்றியிருக்கார்னு உணரக்கூடியவரா ஆனார். பேதுருவின் தோல்வி அவனுடைய அழைப்பின் முடிவா ஆகல. பவுலோட பலவீனம் கிறிஸ்துவின் வல்லமை அவர் மூலமா செயல்படுறதை தடுக்கல. வேதாகமம் முழுவதும், மனித பலவீனம் தேவ வல்லமைக்கு மிகப்பெரிய தடையல்ல என்று தேவன் மீண்டும் மீண்டும் காட்டுகிறார்.

விரிசல்கள் இல்லன்னு நடிக்கிறத நிறுத்திடு

சில நேரம் நம்ம பாத்திரம் ஒருபோதும் விரிசல் விடலைன்னு எல்லாரையும் நம்பவைக்க நாம அதிகமான சக்தியை செலவழிக்கிறோம். அதை மூடுறோம். மேல வர்ணம் தடவுறோம். சேதமான பக்கத்த மனுஷங்க பாக்காதா திருப்புறோம். இன்னொருவரோட மினுக்கமான வெளித்தோற்றத்துடன் நம்மை ஒப்பிடுறோம்.

ஆனா கிறிஸ்தவம் என்பது குறையில்லாத பாத்திரங்கள் தங்களைத் தாங்களே காட்டிக்கிற கதை இல்ல. அது அசாதாரண பொக்கிஷத்தை சுமக்கிற சாதாரண மனுஷங்களின் கதை. இதை புரிஞ்சுக்கிறதுல ஒரு விடுதலை இருக்கு: நான் பொக்கிஷம்னு எல்லாரையும் நம்பவைக்க வேண்டியதில்ல. இயேசுதான் அது. வல்லமை என்னிடமிருந்து வந்ததுன்னு நான் நிரூபிக்க வேண்டியதில்ல. அது வரல. நான் ஒளியை உருவாக்க வேண்டியதில்ல. நான் ஒளியாக இருக்கிறவரையே சுமக்கிறேன்.

அது நம்ம புரிதலா ஆகும்போது, நம்ம பலவீனங்கள் கூட நம்மைவிட்டு விலகி அவரை நோக்கி காட்ட முடியும்.

தேவன் மீட்ட இடங்களை அற்பமா நினைக்காத

உன் கதையில நீ அழிக்க விரும்புற பகுதிகள் இருக்கலாம். நீ இன்னும் அதை நீ குறைவான மதிப்புள்ளவன்னு காட்டுற ஆதாரமா பார்க்கலாம். ஆனா “இதுக்குப் பிறகு என்னால ஒருபோதும் யாராலும் பயன்படுத்த முடியாது” என்று நீ ஒரு காலத்தில் நினைச்ச அந்த இடமே, மற்றொருவர் தேவனோட உண்மைத்தன்மையைக் காணுற இடமா இறுதியில் மாறினா?

விரிசல் மகிமையல்ல. அதன் வழியா வருற ஒளியே அது.
காயம் செய்தி இல்ல. அதன் மூலமா கிறிஸ்து உன்னுள் செய்ததே சாட்சியாகுது.
உன் தோல்வி பொக்கிஷம் இல்ல. அவரோட கிருபையே அது.
உன் பலவீனம் வல்லமை இல்ல. அவரோட பலமே அது.

அந்த வேறுபாடு முக்கியம். ஏன்னா கிறிஸ்தவம் நம்ம காயங்களை வணங்கச் சொல்லல. அது நம்மை அவற்றுக்குள் சந்திக்க முடிற, நம்மை மீட்க, மாற்ற, தொடர்ந்து நம் மூலமா செயல்பட முடிற தேவனையே வணங்கச் சொல்லுது.

நீ ஒருபோதும் பொக்கிஷமா இருந்ததில்ல

இது இந்த முழு படத்திலும் மிகவும் விடுதலையான பகுதியா இருக்கலாம். நீ ஒரு அசாதாரண பாத்திரமா இருக்கணும்னு ஒருபோதும் கேட்கப்படலை. அசாதாரண பொக்கிஷத்தை சுமக்க நீ அழைக்கப்பட்டாய். அதன் அர்த்தம், தேவன் பயன்படுத்தும் அளவுக்கு மிரட்டலா ஆக உன் வாழ்நாள் முழுவதும் முயற்சி செய்யத் தேவையில்ல.

பவுல் வேண்டுமென்றே நம்மை மண்பாண்டங்கள்னு அழைக்கிறார். சாதாரணமானது. பலவீனமானது. உடைக்கக்கூடியது. ஆனாலும் பொக்கிஷம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இவ்ளோ பலவீனமான ஒன்னை, இவ்ளோ மகிமையான ஒன்னை சுமக்க தேவன் ஏன் தேர்ந்துகொள்ளுவார்? பவுல் பதில் சொல்றார்: வல்லமை எங்கிருந்து வந்ததுன்னு எல்லாருக்கும் தெரியும்படி. நம்மிடமிருந்து அல்ல. தேவனிடமிருந்து.

அதனால யாராவது உன் வாழ்க்கையைப் பார்த்து, “அவள் அதிலிருந்து எப்படி தப்பினாள்? அவன் இன்னும் எப்படி நிக்கிறான்? அந்தக் காலத்தை கடந்து இன்னும் எப்படி நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறார்கள்? முற்றிலும் அழிந்துபோனதா தோன்றின ஒரு கதையிலிருந்து எப்படி அழகான ஒன்னு வந்தது?” என்று யோசிக்கும்போது, பதில் இதா இருக்கக்கூடாது: “பாத்திரம் எவ்ளோ பலமா இருந்துச்சுன்னு பாருங்க.”

பதில் இதா இருக்கணும்: “அதுக்குள் இருந்த பொக்கிஷத்த பாருங்க.”

ஒளி ஊடுருவட்டும்

அதனால இன்னிக்கு நீ உடைந்ததா உணர்ந்தா, நீ தூக்கி எறியப்பட்டவன்னு உடனே முடிவு செய்யாத. நீ பலவீனமா உணர்ந்தா, பலவீனத்த கைவிடப்பட்டதா தப்பா நினைக்காத. உன் கதையில நீ ஒருபோதும் விரும்பாத அத்தியாயங்கள் இருந்தா, உன் வாழ்க்கை மூலமா தேவன் செய்யக்கூடியது முடிஞ்சுதுன்னு நினைக்காத.

பாத்திரத்த அவரிடம் கொண்டுவா. விரிசல்களைக் கொண்டுவா. அதிருப்தியைக் கொண்டுவா. தோல்வியைக் கொண்டுவா. காயங்களைக் கொண்டுவா. நீ இன்னும் வெட்கப்படுற துண்டுகளைக் கொண்டுவா. கிறிஸ்து உன்னுள் பொக்கிஷமா நிலைத்திருக்கவிடு.

ஏன்னா அவரோட ஒளி ஒரு வாழ்க்கையை நிரப்பும்போது, ஒரு காலத்தில் “உடைந்தது” என்று கத்தின அதே இடங்கள் இறுதியில் “தேவன் இங்க இருந்தார்” என்று சாட்சி சொல்லும்.

ஒவ்வொரு விரிசலையும் நீ மறைக்க வேண்டியதில்ல. நீ ஒருபோதும் காயப்படலைன்னு உலகத்த நம்பவைக்க வேண்டியதில்ல. மண்ணைவிட பலமான ஒன்னால நீ உருவாக்கப்பட்டவன்னு உலகத்த நம்பவைக்க வேண்டியதில்ல. நீ பாத்திரம். அவர் பொக்கிஷம். நீ பலவீனமானவன். அவரோட வல்லமை அசாதாரணமானது. நீ பயனற்றவன்னு நினைச்ச இடங்களே, தேவன் மட்டும் செய்யக்கூடியதை மனுஷங்க கண்டுகொள்ளுற இடங்களா மாறலாம்.

கிறிஸ்து வெளிப்படும் விதம்

இந்த அதிகாரத்திலேயே பவுல் பாதுகாக்கிற சுவிசேஷம் இயேசுவை மையமா வைச்சிருக்கு, ஒளி உலகத்தை சேரும்படி அவரே உடைக்கப்பட்டார் — “இது உங்களுக்காக உடைக்கப்படுகிற என் சரீரம்” (1 கொரிந்தியர் 11:24). ஒவ்வொரு உடைந்த பாத்திரத்துக்குள் இருக்குற பொக்கிஷம் கிறிஸ்துவே: “கிறிஸ்து உங்களுக்குள் இருக்கிறார், அதே மகிமையின் நம்பிக்கை” (கொலோசெயர் 1:27). ஒரு சரீரம் குத்தப்பட்டு, விழுத்தப்பட்டு, ஒரு கல்லறையில் வைக்கப்பட்டது, அந்த காயங்கள் மூலமாகவே உலகத்தின் ஒளி நல்லதுக்காக ஊடுருவினது. அவருடைய மக்கள் சுமக்கிற ஒவ்வொரு விரிசலும், தங்கள் இரட்சகர் முதலில் நடந்த அதே முன்மாதிரியையே எதிரொலிக்கிறது — மகிமை ஒளிர்ந்த இடமாக மாறின உடைந்த நிலை.

ஜெபம்

ஆண்டவரே, என் பாத்திரம் எவ்ளோ குறையில்லாம இருக்கு என்பதைச் சார்ந்து வல்லமை ஒருபோதும் இல்லாதிருந்ததற்காக நன்றி. வெட்கத்தால நான் என் விரிசல்களை மறைச்ச இடத்துல, அதன் வழியா உம் ஒளியை ஒளிரவிட எனக்குக் கற்பியும். என் தழும்புகளால மட்டும் என்னை நான் நியாயம் தீர்த்த இடத்துல, நீர் என்னுள் வச்ச பொக்கிஷத்த எனக்கு நினைவூட்டும். உடைந்ததை மீட்டும், என் கதை என் சொந்த பலத்த அல்ல, உம்மையே சுட்டிக்காட்டட்டும். இயேசுவின் நாமத்தில், ஆமென்.

விசுவாச பிரகடனம்

என்னை உடைச்சதைச் சுத்தி என் அடையாளத்த நான் கட்டமாட்டேன். என்னுள் வாழ்கிறவரைச் சுத்தியே நான் அதைக் கட்டுவேன். என் விரிசல்கள் தேவனோட பொக்கிஷத்தை சுமக்கிறதிலிருந்து என்னை தகுதியீனமாக்கல. நான் பாத்திரம்; அவர் பொக்கிஷம். வல்லமை தேவனுக்குச் சொந்தம், மகிமையும் அவருக்கே சொந்தம்.