பிரசங்கி 8:3-6 — அவரோட பிரசன்னத்தை விட்டு சீக்கிரமா போயிடாத

Scripture Spark | பிரசங்கி 8:3–6

எப்போவாவது நீ ஏதாவது ஒன்றுக்காக ஜெபிச்சு, எதுவும் நடக்கலைன்னு உணர்ந்திருக்கியா? நீ ஜெபித்தே. காத்திருந்தே. தேவனிடம் வழிகாட்டுதல் கேட்டே. ஆனா பதில், நீ நினைச்ச வேகத்துல வரல.

கொஞ்ச நாள் கழிச்சு உள்ள ஒரு குரல் சொல்ல ஆரம்பிச்சுது: “நான் ஏதாவது செய்யணும் போல.” நான் விட்டு போயிடலாம். நானே ஒரு முடிவு எடுத்துக்கலாம். இனி காத்திருக்காம இருக்கலாம். இவ்வளவு நாள் இங்க இருந்துட்டேன்.

அப்போ பிரசங்கி புத்தகத்துல ஒரு சுவாரஸ்யமான வசனம் என் கண்ணுல பட்டது:

“ராஜாவின் சமுகத்தை விட்டு விரைவாய்ப் போய்விடாதே…”
— பிரசங்கி 8:3

அந்த வார்த்தைகள் என்னை நிற்க வைச்சது. ஏன்னா, சில நேரம் மிகப்பெரிய ஆபத்து, நாம தேவனைத் தேடாம இருக்கிறது இல்ல. சில நேரம் நாம அவரோட பிரசன்னத்துக்குள் நுழையறோம் — ஆனா ரொம்ப சீக்கிரமா வெளிய போயிடறோம்.

முதலில், பிரசங்கி 8:3 உண்மையில் என்ன அர்த்தம்?

இந்த வசனத்தை ஆவிக்குரிய பொருளுல பயன்படுத்துறதுக்கு முன்னாடி, அதோட மூல சூழலை மதிக்கிறது முக்கியம். பிரசங்கி 8, ஒரு பூமிக்குரிய ராஜாவையும் அதிகாரத்தையும் எப்படி கையாள்றது என்ற ஞானத்தைப் பற்றி பேசுது. வசனம் 2, ராஜாவின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிறதைப் பற்றி பேசுது. வசனம் 3, அவரோட சமுகத்த அவசரமா விட்டுப்போறதையும், தீய காரியத்துல தொடர்றதையும் எச்சரிக்குது.

பழங்கால ராஜ சபையில், ஒரு ராஜாவை அவசரமா விட்டு போறது, “நான் வீட்டுக்கு போறேன்” அப்படி மட்டும் இல்ல. அது கோபமா, பொறுமையில்லாம, ராஜாவின் முடிவை நிராகரிக்கிறதா, எதிர்ப்பா, அல்லது கலகமா கூட தெரியலாம். இந்த பகுதிக்குள்ள ஒரு உணர்வு வரிசை மறைஞ்சிருக்கு: ராஜா ஏதோ சொல்றார். நமக்கு அது பிடிக்கல. நம்ம உணர்வு அதிகரிக்கு. நமக்கு உடனே போயிடணும். அந்த திடீர் எதிர்வினை நம்மை தவறான பாதைக்கு கொண்டு போகலாம்.

பிரசங்கி சொல்றது: அவசரப்படாத. இந்த பகுதி தொடர தொடர அது இன்னும் தெளிவாகுது.

“ஞானமுள்ள இருதயம் காலத்தையும் நியாயத்தையும் அறியும்.”
— பிரசங்கி 8:5

“ஒவ்வொரு காரியத்துக்கும் ஒரு காலமும் நியாயமும் இருக்கு…”
— பிரசங்கி 8:6

அதனால பிரசங்கி வெறுமனே “ராஜாவுக்கு அருகில இரு” அப்படி மட்டும் கத்துக்கல. அது ஞானத்தைப் பற்றி இன்னும் பெரிய ஒன்னு கத்துக்குது:

நீ போக தயாரா இருக்கலாம். ஆனா ஞானம் காத்திரு அப்படி சொல்லுது.

சில நேரம் நமக்கு போக முடியும்னு தெரியுறதால, போகணும்னு நினைச்சுக்கிறோம். ஒரு கதவு இருக்கு, அதனால அதுல போகணும்னு நினைக்கிறோம். நமக்கு சங்கடமா இருக்கு, அதனால இந்த காலம் முடிஞ்சுதுன்னு நினைக்கிறோம். எதிர்பார்த்ததைவிட நேரம் ஆகுது, அதனால தேவன் எதுவும் செய்யாம இருக்காருன்னு நினைக்கிறோம்.

ஆனா சங்கடம் எப்போதும் போகணும்னு கட்டளையல்ல. மௌனம் எப்போதும் விட்டு போகணும்னு கட்டளையல்ல. தாமதம் எப்போதும் நாமே கட்டுப்படுத்தணும்னு கட்டளையல்ல. சில நேரம் ஞானம் சொல்லுது: காத்திரு. எதுவும் நடக்காததால அல்ல. தவறான நேரத்துல செய்யுற சரியான காரியம் கூட தவறான முடிவை உண்டாக்கும்.

ஒரு தியான சிந்தனை: தேவனோட பிரசன்னத்த நாம எவ்வளவு சீக்கிரமா விட்டு போறோம்?

பிரசங்கி 8:3 உண்மையில் ஒரு பூமிக்குரிய ராஜாவைப் பற்றி பேசுது, அதனால அந்த வசனம் “உன் ஜெப நேரத்துல இன்னும் நீண்ட நேரம் இரு” அப்படி நேரடியா அர்த்தம் அப்படி நடிக்கக்கூடாது. ஆனா அந்த தத்துவம் என்னை ஒரு ஆவிக்குரிய கேள்வி கேட்க வைச்சது: நாம விரும்பின பதில் உடனே கிடைக்காதப்போ, தேவனோட பிரசன்னத்த நாம எவ்வளவு சீக்கிரமா விட்டு போறோம்?

நாம பத்து நிமிஷம் ஜெபிக்கிறோம். எதுவும் மாறல. நாம சில நாள் ஜெபிக்கிறோம். எதுவும் மாறல. தேவனிடம் வழிகாட்டுதல் கேக்கிறோம். மௌனம். கடைசில: “சரி தேவனே. நான் ஜெபிச்சேன்.” அப்புறம் நம்ம சொந்த திட்டத்த போட ஆரம்பிக்கிறோம்.

ஆனா சில நேரம், தேவன் நம்மை “இன்னும் நீண்ட நேரம் கேளு” அப்படி அழைக்கல, “இன்னும் நீண்ட நேரம் நில்லு” அப்படி அழைக்கிறார். நாம மீண்டும் மீண்டும் சொன்னா தேவன் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் அப்படி அல்ல. ஆனா நம்ம இருதயம் அவர் முன்னால நிக்கும்போது ஏதோ நடக்குது. நம்ம பயம் அமைதியாகுது. நம்ம நோக்கம் தெளிவாகுது. நம்ம பார்வை மாறுது. அவசரத்துக்குப் பதிலா ஞானம் வர ஆரம்பிக்குது. நம்மைச் சுத்தி மாற தேவனை நாம பிடிவாதமா கேட்ட விஷயமே, அவர் முதலா சரிசெய்ய நினைச்ச விஷயமா இல்லாம கூட இருக்கலாம்.

தேவனோட மௌனத்த பேச்சு முடிஞ்சதா தப்பா நினைக்காத

காத்திருக்கிற காலத்துல இருக்கிற ஒருவருக்கு இது மிக முக்கியமான ஒரு பாடமா இருக்கலாம்.

தேவனோட வெளிப்படையான மௌனம் தானாகவே “இல்ல” அப்படி அர்த்தமில்ல. “போ” அப்படி தானாகவே அர்த்தமில்ல. “எதுவும் நடக்கல” அப்படி தானாகவே அர்த்தமில்ல. நிச்சயமா, கவலை நம்ம வழிகாட்டியா மாறணும்னு அர்த்தமும் இல்ல.

வேதம் மீண்டும் மீண்டும் மனுஷங்க தேவன் முன்னால நின்னதைக் காட்டுது. ஆபிரகாம் ஆதியாகமம் 18:22–33-ல் சோதோமைப் பற்றி கர்த்தர் முன்னால தொடர்ந்து பரிந்துபேசினார். யாக்கோபு புகழ்பெற்ற வார்த்தையைச் சொன்னார்:

“நீர் என்னை ஆசீர்வதிக்கும் வரைக்கும் உம்மை விட்டு விடமாட்டேன்.”
— ஆதியாகமம் 32:26

இயேசுவும் தன் சீஷர்களுக்கு “சோர்ந்துபோகாமல் எப்போதும் ஜெபம் செய்யவேண்டும்” என்று கற்பித்தார் (லூக்கா 18:1). காத்திருப்பதை கைவிடப்பட்டதா விளக்கமறுக்கிற ஒரு விசுவாசத்துல ஒரு பலம் இருக்கு.

நீ ஒரு பதிலைத் தேடி ஜெபத்துக்குள் நுழைந்திருக்கலாம்

நாம பெரும்பாலும் ஏதோ ஒன்னை விரும்பி ஜெபத்துக்குள் நுழைவோம். வழிகாட்டுதல். குணமாக்குதல். உபகாரம். ஒரு திறப்பு. ஒரு வாய்ப்பு. மீட்டெடுக்கப்பட்ட ஒரு உறவு. திறந்த ஒரு கதவு. தீர்க்கப்பட்ட ஒரு பிரச்சனை. இந்த தேவைகளை தேவன் முன்னால கொண்டு வர்றதுல தப்பு எதுவும் இல்ல.

ஆனா சில நேரம் நாம ஒரு பதிலைத் தேடி அவரோட பிரசன்னத்துக்குள் நுழைந்து, நம்ம இருதயத்துக்கு அதிகம் தேவைப்பட்டது அவரையேதான்னு கண்டுபிடிக்கிறோம். அது ஜெபத்தையே மாத்திடும். “தேவனே, பதில் சொல்லு, நான் போறேன்” அப்படி இல்லாம, நம்ம இருதயம் சொல்ல ஆரம்பிக்கும்: “தேவனே, நான் காத்திருக்கும்போதும் உம்மை நெருங்கியே இருக்க விரும்புறேன்.”

இதுல ரொம்ப பெரிய வித்தியாசம் இருக்கு.

ஞானத்துக்கு சரியான நேரம் தெரியும்

பிரசங்கி 8:5–6 இதுக்கு இன்னொரு பரிமாணத்தைத் தருது. ஞானமுள்ள இருதயம் காலத்தையும் நியாயத்தையும் அறியும். அதாவது: ஞானம் என்பது என்ன செய்யணும்னு தெரியுறது மட்டும் இல்ல. ஞானம் எப்போ செய்யணும்னும் தெரிஞ்சுக்குறது.

உனக்கு சரியான எண்ணம் இருக்கலாம், ஆனா தவறான நேரத்துல. உனக்கு சரியான இலக்கு இருக்கலாம், ஆனா முன்கூட்டியே நகர்ந்திருக்கலாம். ஒரு காலம் இறுதியில் முடியும்னு சரியா அறிந்திருந்தும் அதை மிக சீக்கிரமா விட்டு போயிருக்கலாம். இது நமக்கு ஒரு முக்கியமான ஜெபத்தைத் தருது: “ஆண்டவரே, எனக்கு என்ன செய்யணும்னு மட்டும் காட்டாதீரு. எப்போ செய்யணும்னும் கற்பியும்.”

சில நேரம் நாம ஜெபிக்கிறோம்: “கதவைத் திற!” ஞானம் சொல்லலாம்: “இன்னும் இல்ல.” சில நேரம் நாம ஜெபிக்கிறோம்: “என்னை இங்கிருந்து வெளியேத்து!” தேவன் அங்கயே நம்முள்ள ஏதோ வளர்த்திக்கிட்டிருக்கலாம். சில நேரம் நாம ஜெபிக்கிறோம்: “ஏன் எதுவும் நகரல?” நமக்குத் தெரியாத ஒன்னு தயார் ஆகிக்கிட்டிருக்கலாம்.

ஞானம் நேரம்னு சொல்லுமுன்னாடி பொறுமையில்லாத்தன்மை உன்னை நகர்த்தாம விடாத

பொறுமையில்லாத்தன்மைக்கு ஒரு குரல் இருக்கு. அது சொல்லுது: ஏதாவது செய். எதாவது. இங்க இருக்காம மட்டும் இரு.

ஞானத்தோட குரல் வேறா இருக்கு. ஞானம் நிச்சயமில்லாத்தன்மையுடன் உடனே தப்பிக்காம நிக்க முடியும். ஞானம் எதிர்வினை காட்டுமுன்னாடி ஜெபிக்க முடியும். ஞானம் உணர்வு அமைதியாகும் வரைக்கும் காத்திருக்க முடியும். ஞானம் கேட்க முடியும்: “நான் நகர்றது தேவன் என்னை வழிநடத்துறதால தானா — அல்லது சங்கடம் என்னை தள்ளுறதால தானா?” அது சிந்திக்கத்தகுந்த ஒரு கேள்வி.

நிலைத்திருக்கிறது எதுவும் செய்யாம இருக்கிறது அப்படி அர்த்தமில்ல

வேதாகம காத்திருப்பு செயலில்லாத்தன்மை அல்ல. தயார் ஆகிக்கிட்டே காத்திருக்கலாம். கத்துக்கிட்டே காத்திருக்கலாம். ஜெபிக்கிட்டே காத்திருக்கலாம். வளர்ந்துகிட்டே காத்திருக்கலாம். ஊழியம் செய்யிட்டே காத்திருக்கலாம். ஞானமா ஆகிக்கிட்டே காத்திருக்கலாம். தேவன் ஏற்கனவே உன் முன்னால வச்சதை உண்மையா செய்யிட்டே காத்திருக்கலாம்.

தேவனுக்காக காத்திருக்கிறது உன் வாழ்க்கையை நிலைநிறுத்திடு அப்படி அர்த்தமில்ல. அவரை முந்திக்கொண்டு ஓடாம இருக்கிறதுதான் அர்த்தம்.

அந்த கதவுல நடக்குமுன்னாடி…

நீ இப்போ ஒரு வாசல்முன்னாடி நின்னுக்கிட்டிருக்கலாம். ஏதாவது விட்டுடுறதைப் பற்றி நினைச்சுக்கிட்டிருக்கலாம். ஏதாவது ஆரம்பிக்கிறது. ஏதாவது முடிக்கிறது. திசை மாத்துறது. ஏதாவதுக்கு பதில் சொல்றது. உன்னுள்ள எல்லாமே இப்போவே முடிவெடுக்கணும்னு விரும்புது.

நீ நகருமுன்னாடி கேளு: நான் ஜெபிச்சேனா — அல்லது வெறும் பயந்துட்டேனா? நான் வழிநடத்தப்படுறேனா — அல்லது எதிர்வினை காட்டுறேனா? இது ஞானமா — அல்லது வெறும் சங்கடமா? இந்த காலம் முடிஞ்சதால நான் போறேனா — அல்லது காத்திருக்கிறது வலிக்குதுன்னு போறேனா? எனக்கு சமாதானம் இருக்கா — அல்லது நகர்றதுக்கு ஆவலா இருக்கியா?

சில நேரம் மிக ஆவிக்குரிய காரியம், உன் இருதயம் சரியான அடியை அறிய முடியும் அளவுக்கு அமைதியாக ஆகும்வரைக்கும் இன்னொரு அடி எடுக்காமலிருக்கிறதுதான்.

இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் நில்லு

இதைப் படிக்கிற யாராவது காத்திருந்து சோர்ந்துபோயிருக்கலாம். நீ ஜெபிச்சிருக்கே. கேட்டிருக்கே. தேவன் ஏன் இன்னும் பதில் சொல்லலைன்னு நினைச்சுப்பாத்திருக்கே. நீ உணர்ச்சிபூர்வமா அந்த வாசல்முன்னாடி நின்னு, “எனக்கு போதும்” அப்படி நினைச்சிட்டிருக்கலாம்.

இன்னிக்கு இந்த Scripture Spark வெறுமனே இதுதான்: அவரோட பிரசன்னத்த விட்டு சீக்கிரமா போயிடாத.

இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் நில்லு. இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் ஜெபி. இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் கேளு. உணர்வு அமைதியாகட்டும். ஞானம் பேசட்டும். நீ கேட்குற பதிலைவிட தேவனையே முக்கியமா ஆகவிடு. ஏன்னா சில நேரம் நீ போக தயாரா இருக்கலாம்… ஆனா எப்போ காத்திருக்கணும்னு ஞானத்துக்குத் தெரியும்.

கிறிஸ்து வெளிப்படும் விதம்

தன் சிலுவை மரணத்துக்கு முந்தின இரவு, இயேசு கெத்செமனேயில் இதே தன்மையை முன்மாதிரியா காட்டினார் — அவர் கேட்ட பதில் (“இந்தப் பாத்திரம் என்னைவிட்டு நீங்கும்படி”) அவர் கேட்ட விதமா வராதப்போதும், அவர் பிதாவின் நேரத்தை முந்தி ஓடவில்ல. அவர் நின்னார். தன் சொந்த முடிவெடுக்காம, இரண்டாவது மூன்றாவது முறையும் ஜெபித்தார் (மத்தேயு 26:36–44). மீட்பின் சரியான நேரமும் நியாயமும் சிலுவையின் வழியாகவே சென்றது, அதைத் தவிர்த்து அல்ல என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. பதில் கிடைக்காத காத்திருப்புக் காலத்தில் தேவனோட பிரசன்னத்துல நிலைத்திருக்கிற ஒவ்வொரு விசுவாசியும், தன் இரட்சகர் முதலில் நடந்த அதே பாதையையே பின்பற்றுகிறார்கள்.

ஜெபம்

ஆண்டவரே, எனக்கு என்ன செய்யணும்னு மட்டும் காட்டாதீரு — எப்போ செய்யணும்னும் கற்பியும். மௌனம் ஒரு முடிவா தோணும்போது, அது வெறும் நிலைத்திருக்க ஒரு அழைப்பா மட்டும் இருக்கலாம்னு நினைவூட்டும். என் பயத்தை அமைதிப்படுத்தும். என் நோக்கத்தை தெளிவாக்கும். நிச்சயமில்லாத்தன்மையுடன் ஓடிப்போகாம நிக்க முடியுற ஒரு இருதயத்தை எனக்குக் கொடும். நான் கேட்குற பதிலைவிட உம் பிரசன்னமே எனக்கு முக்கியமாகட்டும். இயேசுவின் நாமத்தில், ஆமென்.

விசுவாச பிரகடனம்

ஞானம் காத்திருக்கச் சொல்லும் ஒரு முடிவை பொறுமையில்லாத்தன்மை எடுக்க நான் விடமாட்டேன். தேவனோட மௌனம் பேச்சின் முடிவு அல்ல. இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் நிக்கவும், இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் ஜெபிக்கவும், சங்கடம் அல்ல ஞானமே எப்போ நகரணும்னு சொல்லவும் நான் தேர்ந்துக்குறேன்.

— Rosette ♥
Scripture Sparks